Finalistas

Hier op Brava is het een Groot Ding, de overgang van kleuterschool naar de 1e klas. Alle ‘finalistas‘ werden onlangs op een maandagochtend verwacht in de collegezaal van het nieuwe schoolcomplex in Vila Nova Sintra. Vriendin Lena had mij hier hoogstpersoonlijk voor uitgenodigd: aan mij de eer om finalista Silene de oorkonde op te spelden, die bij deze ceremonie hoort.
In de zaal telde ik ruim 60 kindjes in rode toga’s, en verder zaten er oma’s, vaders, moeders, zussen, broertjes. De managers van lagere school en kleuterschool, de inspecteur van Onderwijs en de bijbehorende wethouder zaten op het podium.

Na een heleboel vijfen en zessen en microfoontesten vertelde een leuke juf hoe belangrijk deze eerste finale is: het begin van een lange weg die je uiteindelijk een mooie toekomst zal brengen. Vervolgens kreeg de zaal een overzicht voorgeschoteld van wat de kinderen in de kleuterschoolperiode allemaal al geleerd hebben: dansjes, liedjes en gedragsregels op rijm. Té schattig natuurlijk.
Het grote moment brak aan: in tweetallen werden alle kleuters op het podium geroepen, vergezeld door vader en/of moeder en/of oma. De oorkonde werd opgespeld en de klassenfoto annex diploma overhandigd. En daarna natuurlijk taart en limonade! Hoera!

Ondertussen zeilden mijn gedachten naar m’n andere finalista: mijn prachtige Segunda, die diezelfde week het allerlaatste stapje aflegde van die lange weg en cum laude het hbo-diploma Leraar Omgangskunde behaalde. Oók taart en limonade! Hoera!

IMG_4118x

Finalista

Advertenties

Project Bamboe

Levenskunstenaar Appa heeft nieuwe opdrachten.

Al maanden sudderde de aanvraag van Anna, lokale uitbater van ‘Bar di Nos’, om haar terras op te frissen. Het palmblad voldeed niet meer: bamboe moest het worden. En eind juni was het dan echt zo ver: Appa oogstte bamboe achter in de ribeira, sjouwde het naar zijn huis en ontdeed het van de zijscheuten (geitenvoer!). Vervolgens nam hij de maten op bij de bar, knipte de bamboe op maat en in twee dagsessies assembleerde hij -samen met zijn adjudant Marijke- de nieuwe afrastering. Lof alom: wat mooi, wat fris, wat knap.

Gisteren wandelde ik met Erick langs het buurtje Espera Dinha, waar het natuurlijke zwembad ook is, en het ongebruikte vliegveld. Daar heeft João zijn bar. Ik keek eens naar de droge palmbladeren die zijn terras van schaduw voorzien, en grapte tegen Erick: ‘João loopt een beetje achter. Tegenwoordig is bamboe de mode!’
Wie schetst mijn verbazing… Vanmorgen vertelde Appa me, dat hij van João de opdracht heeft om diens hele terras van bamboe te voorzien!

Mooie gelegenheid om de fotoserie te showen die ik van ons eerste project maakte…

Hierboven het verzamelen van de bamboe, ergens ter hoogte van Lagoa, in de ribeira. Hieronder de assemblage bij ‘Bar di Nos’.

Wààr is het feestje?

IMG_1814kopie_LI

Bijna alle dorpen op Brava hebben hun eigen San of Santa feest, zo ook ons dorp Fajã d’Água. San Garbero heet ons feest: een feest voor de hele dorpsgemeenschap en wie er verder maar bij wil zijn. Een feest betekent eten, drinken en muziek – en in dit geval ook de banier ofwel het vaandel van Nho San Garbero.
De traditie was een beetje ondergesneeuwd tijdens de jaren van leegloop van Fajã, maar de nieuwe generaties proberen het nu nieuw leven in te blazen. En dat lijkt te lukken. Komend jaar gaan we met vereende krachten de toegankelijkheid van deze bijzondere plek verbeteren, want door aardverschuivingen en zeegeweld is er niet zoveel van over. Dat verhinderde niet dat er zo’n zestig feestvierders geteld konden worden, gistermiddag.

Een fotoimpressie:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De groeten

Mijn dagelijkse dierenronde gaat eerst langs de geiten naast ons huis, dan naar de kippen een paar terrassen lager. Vervolgens loop ik aan de andere kant van ons huis ´t pad af, en de trap naar de ribeira, steek de ribeira over en ga aan de andere kant omhoog. Daar voer ik het varken, en tot slot ‘doe’ ik de geiten die bij Appa voor de deur wonen.
Naast Appa’s huis staat het huisje waar Lena Dos en João met hun twee kindertjes wonen. Dochtertje Lara heeft inmiddels de gezegende leeftijd van 5 jaar. En sinds kort vind die het leuk om te komen buurten als ze mij richting Appa’s huis ziet komen, met m’n emmertje mais en m’n melkfles.
We ontmoeten elkaar bij het geitenhok en zij babbelt er vrolijk op los terwijl ze op het hek klimt of óók naast een geit hurkt. Standaard wil ze een paar slokken melk nadat ik de eerste geit heb gemolken. En na de tweede geit nog een keer. Ze heft haar gezichtje op en laat mij de melk voorzichtig naar binnen gieten. De melksnor wordt met de achterkant van haar hand afgeveegd en ze kijkt dan zo mooi tevreden.
Ben ik klaar, dan zeggen we elkaar gedag en gaan allebei terug naar ons eigen huis. ‘Fra Eriki mantenha!‘, roept ze me bijdehand na: ‘Doe de groeten aan Erick!’

Foto’s van Lara en haar broertje Vitor, terwijl ze samen met hun moeder wachtten op de auto naar de stad eergisteren.

Vandaag eten we…

de komende en gaande man

De komende en gaande man

Elk jaar wisselen we van haan, om de bloedlijnen zuiver te houden. De haan moet dan dus van ‘buiten’ komen, en vreemd genoeg gebeurt dat vaak spontaan. Zo zijn de honden wel eens met een ‘vreemd’ hanenkuiken thuis gekomen, gevonden/gevangen in de ribeira: een niemands-kuiken. En dit keer komt de troonopvolger van buurman Zaffi. Een kloek van hem was uitgebroken en had haar kuikens in het wild opgevoed. Lees: veelvuldig op ons land scharrelen. We hadden Zaffi al eens gewaarschuwd, waarop hij reageerde met: als je ze kan vangen, dan zijn ze van jullie. Uiteindelijk sprong er één in ons kippenhok en kon de uitgang niet meer vinden. Een mooie volgende verse bloedlijn. Het is dan even wachten tot de heersende haan in de gaten krijgt, dat er aan z’n stoelpoten wordt gezaagd. Oftewel: wanneer de jonge haan het kukelen gaat oefenen en/of avances begint te maken richting kippenvolk.
Afgelopen week gebeurde dat, en dan ontstaat er onrust in ’t kippenhok: de heersende haan verjaagt de kroonprins. Hoog tijd om een diner met haan te verzinnen…

Op de foto zie je, achter de papayastam, de nieuwe haan z’n opkomst maken. De oude haan ligt vanavond op ons bord, naast rijst à la Marijke en wittekoolsalade. De nieuwe heeft tot op heden nog niet helemaal in de gaten dat de kust veilig is, dus de kippen zijn wat stuurloos. Voorbeeld: ik voerde ze vanmorgen een papaya door het hek. Normaal is de haan er dan ‘als de kippen bij’ en waarschuwt zijn dames met een bepaald geluid, waardoor ze allemaal aan komen stormen. Nu liep er af en toe eens een kip voorbij die een hapje papaya nam. Wat groeit en bloeit en mij altijd weer boeit…

nieuwe haan

Onze nieuwe haan

Festivalmodus

Of het in de Dikke Van Dale staat, weet ik niet, maar voor mij is het een begrip: de festivalmodus. Een fysieke sensatie, waarbij de adrenaline uit m’n oren spuit en er opeens van alles móet. Gáán! Heerlijk om weer eens te ervaren.

Deze weken beleeft Brava de festiviteiten rondom São João, de eiland-beschermheilige. Eén van die feestelijkheden is de jaarmarkt van het ministerie van Landbouw, Visserij en Milieu. Doorgaans bemensen we daar samen met buurman Lucendo een kraampje, met wijn, jam, groenten en fruit. Maar dit jaar hebben we vanwege de droogte niets om trots te verkopen. En toen ontstond opeens het briljante idee, om op die plek de winkel van de Associação te promoten. Floep! Festivalmodus AAN. Op dinsdag snel even naar de stad, om een telefoontje + nummer te kopen, voor de winkel alvast – thuis toen visitekaartjes in elkaar geprutst. En, eens even denken, o ja, van een kartonnen doos maak ik een maquette van de winkel, en van een klein doosje de aangebouwde toiletruimte. Wat informatie in grote letters op a4tjes, de blikken vrachtwagen van kleinzoon Moji volgeladen met onderdelen van irrigatiemateriaal, als voorbeeld van wat we gaan verkopen… En hopla, op woensdagochtend knutselde ik, tijdens de officiële opening van de jaarmarkt, ons standje aldaar in elkaar.

Het jammere van de festivalmodus is, dat die adrenalinestroom na een paar dagen begint te haperen. Donderdagavond was ik, na twee dagen stuiteren op de markt -tussen m’n normale beestenboel-werkzaamheden in- wel kláár met de drukte van mensen. Dus de laatste marktdag hebben Lucendo en Erick de honneurs waargenomen.

P.S. Waarom ‘festivalmodus’ hoor ik mensen zich afvragen. Ik refereer aan de jaren dat ik als troubleshooter, (back)stage manager en regelnicht ingehuurd werd, door bijvoorbeeld Festival Mundial, Havendagen Rotterdam en Samen op Weg Jeugdwerk.