Wat een week

Na alle virtuele zorgen om de toestand in de wereld, is nu ook op Cabo Verde het overheidsadvies om twee weken thuis te blijven.
Gisteren nog wel op condoleancebezoek geweest bij een kennis aan de andere kant van het eiland. Zijn broer is vorig weekend overleden. Dan is er vervolgens een maand lang elk weekend condoleren. De getroffen familie zit bij elkaar in een verduisterde kamer en het bezoek schuifelt langs en geeft een hand, een schouderklop, een omarming, wenst sterkte en gaat een kwartier ofzo in diezelfde kamer zitten. Zwijgend. Hier en daar wat onderling gefluister. Dan is het de kunst om een passend moment van opstaan en vertrek te kiezen. Je geeft weer een hand, mompelt nog wat bemoedigends en stapt opgelucht naar buiten, de zon in.
Aan buurman Lucendo, die ook mee was, vroeg ik of dat altijd zo is, dat zwijgend samenzijn. Of er nooit verhalen over de overledene werden opgehaald. Nee, zei hij stellig: dat zwijgend bij elkaar zitten, dat hóórt zo. De verhalen zijn voor een andere plaats en een ander moment.

Onderweg naar ‘beneden, terug naar ons dorp, lag de weg vol puin dus zijn we allemaal uitgestapt (het was een groepsuitje) en over de rotsblokken naar beneden geklauterd, met boodschappen en al. Er zijn sinds een maand wat grote machines van een ander eiland op Brava, om de wegen te verbreden = rotsen afbreken en wegschuiven. Er staat nu zelfs af en toe een file op de weg naar ons dorp. Soms moeten auto’s wel een of twee uur wachten totdat de weg weer vrij is.
Toen een potje kaarten op het terras van onze dorpsbar, met een borrel erbij.

Wat foto’s die ik afgelopen weken van de wegwerkzaamheden heb gemaakt, inclusief de klautertocht van gisteren.

Sterkte allemaal in deze rare tijden!

Geitenspam 2

Spam is geen spam als ’t maar één keer voorbij komt, dus laat ik de liefhebbers meegenieten van verse foto’s van de geitjes.

Voorlopige stand van zaken:
Drie van onze vijf geiten bleken dus zwanger en hebben samen 5 jonkies opgeleverd. Lekker overzichtelijk, met de huidige voercrisis. Didi, onze niet-zwanger-blijkende jaarling, heb ik gister weggeven aan degene van wie de bok hadden geleend – als dekloon. Didi woont dus nu bij Deidei. Dat scheelt een heleboel onrust in het hok (zij vond dat kleine grut maar niks) én een volwassen mond om te voeden!
Natal, de andere niet-zwangere, geeft nog steeds een halve liter melk per dag, waardoor ik het hele hoogseizoen kaasjes heb kunnen maken voor onze gasten (en mijzelve). Dus die mag blijven. Zou ik eindelijk een door-melker hebben gefokt…?!

Leesvoer

Wat overkomt ons? De afgelopen weken rukte het beruchte virus op en kreeg traag maar gestaag de hele wereld in z’n greep. Zelfs hier aan ons ‘einde van de wereld’ sijpelden de berichten door. Gisteren zijn de laatste gasten van ons hoogseizoen aarzelend vertrokken. Natasja uit Rotterdam heeft inmiddels besloten vanavond toch op ’t vliegtuig naar NL te stappen: haar moeder hoest al ruim een week. Maar of Mathieu uit Frankrijk zijn land nog in komt…? Hij is eerst nu even op Fogo aan ’t rondkijken maar belt wellicht binnenkort om Kaza Pikinoti weer te reserveren.

Dat is wat wij er tot op heden mee te maken hebben. Veel contact met Nederland nu. En deze week kijken we voor ’t eerst in zeven jaar het NOS journaal.
Op de Kaapverdische eilanden is nog het virus nog niet aangetroffen. Al in de tijd dat de uitbraak in China actueel werd, heeft de Kaapverdische overheid veiligheidsmaatregelen getroffen en alle invliegende mensen gecheckt, tot op heden. De vluchten van en naar Italië zijn ook in een vroeg stadium geschorst, en vanaf morgen álle vluchten van en naar Cabo Verde. Behalve vrachtvliegtuigen voor de bevoorrading van de eilanden, noodzakelijk werkverkeer, en mensen die naar hun land van herkomst terug willen.

We rusten nu eerst maar eens uit van een goed seizoen. En maken plannen voor verdere verbeteringen aan huis, kaza’s en dakterras. Want toekomstdenken geeft energie en hoop op betere tijden, voor iedereen en overal.

De leestip die mijn Segunda vanmorgen deelde, wil ik graag doorgeven. Voor als je nu opeens tijd om te lezen hebt, of gewoon op zoek bent naar een goed boek, of iets meer van de wereld wilt begrijpen: De meeste mensen deugen, van Rutger Bregman
Zelf heb ik hier ook een exemplaar, in oktober cadeau gekregen van mijn goede vader. Nu ik ook tijd heb om lekker te gaan lezen, ga ik daar in verder en voel me verbonden met jullie.
En nog meer leesvoer: (sinds gisteren gratis) ebook De glimlach van een kind – 52 gelukslessen voor ouders en kinderen.

Forza. Sterkte. Zorg goed voor jezelf en elkaar!

Geitenspam

“Een moederhart, dat is een hart apart”, is één van Erick’s favoriete citaten. Hij heeft het dan doorgaans over mij en over mijn onuitroeibare neiging om voor iedereen te willen zorgen. Afgelopen week ervoer ik dat aparte hart weer es heel erg. Omdat mijn ‘dames’, onze geiten dus, één voor één zijn bevallen en, in tegenstelling tot voorgaande jaren, verliep dat niet zonder slag of stoot.

Elodie beleefde haar tweede dracht en beviel op 1 maart heel professioneel van opnieuw een koningspaar: geitje en een bokje. Ik kan m’n geluk niet op, want eindelijk heb ik nu een geitje met van die leuke stippen!


Twee dagen later was Schaap aan de beurt. Om vijf uur ’s morgens werd ik wakker van het geblèr van babygeitjes. Het was haar eerste bevalling en ze wist niet wat haar overkwam: “Wat heb ik nu aan mijn staart hangen!?!” En vervolgens: “Wat heb ik nu aan m’n uier hangen!?! Ga weg, engerd!” Het waren er ook meteen twéé -nog zo’n koningskoppel- en ze bleven maar blèren die eerste ochtend: “Honger!” Ik was, met mijn aparte hart, direct met noodplannen (lees: flesje) in de weer en heb Schaap uiteindelijk in het kleine stalletje opgesloten met haar tweeling. Bergen voer erbij en veel op kraambezoek, om te kijken hoe de boel zich ontwikkelde. Na twee dagen kon ik vaststellen, dat beide beestjes nog in leven waren en dat Schaap zich, na enige aanloopproblemen, tot een prima moeder ontwikkelde. En wat een mooi span: nóg een kleurstelling die ik niet eerder heb gehad!


En toen wilde Mimosa dinsdagavond van haar vrachtje af. Mimosa is mijn eerste geit, zeven jaar geleden cadeau gekregen van buurman Lucendo. Kennelijk beginnen de jaren te tellen, want ze zuchtte en steunde, wilde niet meer opstaan, maar na uren naast haar zitten heb ik haar veel geluk gewenst en ben gaan eten en slapen. De volgende ochtend bleek ze bevallen van een bokje, zo groot als eentje die al een maand oud is. Tja, dan maak ik me de hele dag zorgen om die dikke buik van haar en of er niet nog een moet komen, want ze heeft altijd tweelingen…

Kortom: niet zo veel geslapen deze week, veel last gehad van dat aparte hart en veel in het geitenhok gezeten. Inmiddels is het onze favoriete einde-van de-dag-plek. Rond een uur of 6 gaan E en ik met ons wijntje en ons biertje naar het omheinde stuk land naast ons huis en genieten ons suf van al dat grut met hun bokkensprongen. Vanmiddag lukte het ze al allemaal om zich van het ene terras naar het andere te bewegen, af en toe ‘geholpen’ door een kopstootje van een volwassen geit.

Natal is dit jaar niet zwanger en gedraagt zich als een wijze kuddeleidster. Prachtig om te zien hoe ze met alle nieuwe kleine groepsleden kennis gaat maken en volkomen neutraal toezicht houdt. Dit in tegenstelling tot de eenjarige Didi. Als Didi over een week niet bevallen is, dan gebeurt het dit jaar niet meer. In de tussentijd gedraagt ze zich als enfant terrible, het jaloerse eerste kind, en probeert de kleintjes op de horens te nemen. Natal let op en zet op de juiste momenten een stap, zodat ze tussen Didi en zo’n kleintje in staat. Ik geniet.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Een kinderhand…

Ein-de-lijk hoorde ik vanmorgen de langverwachte eerste blèrtjes van babygeitjes, toen ik ergens op het land geitenvoer verzamelde (waarom duurt wachten altijd zo lang?). Dit keer écht en niet een geitengrap van Erick. Elodie heeft geruisloos een bokje en een geitje gebaart; van die leuke, met gestippelde pyjama’s. Ze waren al schoongelikt en heerlijk stumperig op zoek naar de tepel. Mijn kinderhand zit helemaal vol!

Deze diashow vereist JavaScript.