Keek op week 35

Erick schrijft:

Al vroeg op de maandagmorgen werd het warm: na de buien van het weekend steeg de luchtvochtigheid flink en dan zonder wind… Dat doet het zweet al snel langs je hoofd en lijf lopen. Erg onhandig met een bril: het zweet druppelt vanuit mijn wenkbrauwen op de binnenkant van mijn glazen. Ik besloot heel rustig de week te beginnen…Net na de dierenronde en net na de mail naar Agrocentro, de handel in Praia waar wij al een hele tijd de landbouwproducten voor de winkel proberen te bestellen, om elf uur des morgens, stond Lucindo op de stoep.

Even wat achtergrondinfo: Na een hoop mailen en bellen waarop Agrocentro niet reageerde in het verleden, namen we contact op met de concurrent Agroproduto. Maar omdat die laatste veel duurder bleek, besloten we tóch met Agrocentro in zee te gaan. Ik opperde, om een van ons naar Praia te laten gaan -een retourtje kan door het prijsverschil uit- om de communicatieproblemen met Agrocentro op te lossen. Dat was een goed idee. De zoon van Lucindo, Eduardo, moest deze missie dan gaan uitvoeren. De vergadering was ‘kontentie’, zo gingen we het doen. Totdat op het einde van diezelfde dag Lucindo plots bedacht dat zijn dochter Tji in Praia woonde… En Tji heeft ook d’r bekkie wel bij haar.

Daarom kwam Lucindo die maandagochtend bij mij, want Tji zou bij Agrocentro zijn en de ‘cheffie’ dwingen tot prijsduidelijkheid, afspraken omtrent het vervoer en de condities wat betreft facturering en betalen. En toen was de cheffie er niet. En toen was de cheffie lunchen. En Lucindo zat op mijn binnenplaats te wachten en ik wist niet echt goed wat ik moest doen. Lucindo belde wat met andere mensen, als tijdverdrijf. Ik deed de afwas maar, ruimde wat op.

Het kan een dagje duren, maar dan gaat het ook lukken… Tegen het einde van de dag was alles duidelijk: José Furtado, cheffie di Agro Centro zou een rekening sturen, zodat wij het overeengekomen bedrag kunnen overmaken en hij de producten met de goedkopere boot, Praia d’Aguada, mee kan sturen. En ja hoor, die maandagavond kreeg ik via de mail in een netjes pdf bestand, een ‘proforma factur’. Helaas geen echt factuur, geen bankrekeningnummer.

Dinsdag, afwachten, weer niets. Woensdag maar weer bellen. Dat duurde weer een tijdje, maar uiteindelijk werd het duidelijk: Cheffie was persoonlijk de spullen naar de haven aan het brengen. Hij stuurde foto van de pallets bij de haven… Betalen kwam later wel.

Donderdag was de grote dag, des avonds om zeven uur zou de pakjesboot aankomen. Lucindo, Eduardo en ik togen naar Furna. Vanuit de bergen zagen we de ´Praia d´Aguada´ de haven binnen varen. We kwamen ongeveer gelijk aan. De loopplank uit, de kraan achter los, de bagage van passagiers uitladen. De kraan achter weer vast. De kraan voor los, het ruim open. Langzaam werden de pallets er een voor een uit getakeld en er uit gekeken. Telkens als er iets zwarts (we stonden op afstand) tevoorschijn kwam, waren het volgens Luciendo de irrigatieslangen, maar dat was dan niet zo. Wachten duurt lang en het was spannend. Alsof ze het erom deden, de laatste twee pallets waren voor ons…

Toen we met de spullen Faja d’Agua doorreden, moest er gestopt worden bij Eduardo’s huis: vrouw met matras werden ingeladen en -samenmet de spullen- bij de winkel weer uitgeladen. De schat moest bewaakt…

De volgende dag keken we de bestelling na: al het bestelde was aanwezig, op een rol irrigatieslang na. Luciendo belde de cheffie op om te bedanken en om te zeggen dat alles, op de ene rol na, aangekomen was. Cheffie zei, dat als we het factuurbedrag van het factuur pro forma overmaakten hij de laatste rol na zou sturen. De kosten voor het transport tot Furna betaalde hij dan. Dat was zeer genereus… Weer blije gezichten… Het grote ei was gelegd, een mijlpaal in de geschiedenis van onze winkel-in-wording.

Ondertussen gebeurde er natuurlijk meer. Men had een elektricien gevonden die goed en goedkoop was, een ex-werknemer van ‘electra’. Lena en ik hadden de week ervoor zijn verlanglijstje aan spullen ingekocht en maandag zou David oftewel ‘Da’ beginnen. Maandag was de olie toch echt wat te dik voor Da. Die maandag poogde Da de olie wat te verdunnen met grogue, dat liep uit de hand, dinsdag geen Da. Pas de donderdag verscheen hij en hij zou alles in een dag doen. Toen ik tegen het einde van de ochtend het meterkastje dat ik getimmerd had kwam brengen, kreeg ik zo m’n twijfels, als ie het deze dag af wilde hebben, zou het nachtwerk worden… Later hoorde ik, dat ie om een uur of twee gestopt was, want je bent niet altijd aan het werk aan de Cote d’Azur van Brava en dan is de verleiding groot om je op een van de terrassen neer te vleien en je blik over die wel erg grote oceaan te laten gaan, daar zo je gedachten over te hebben met een grogueje…

De volgende dag was ie nog niet klaar, maar had hij op het einde wel nog een verlanglijstje voor meer spullen. Ik had niet zoveel zin om hem een flink geldbedrag mee te geven voor de boodschappen… Ik zei dat ik het geld niet in huis had en gaf hem mijn telefoonnummer en de opdracht om in Vila naar Frankie te gaan en daar zijn dingen te kopen. Hij kon Frankie dan zeggen, dat ik het de week erop wel kom betalen. Frankie kon me bellen om het te verifiëren. En dat deed Frankie ook, ook hij kent de mensen…

De zaterdag was Da er weer, maar het lijkt erop dat het nog niet af is. Toen Luciendo zich bij mij kwam beklagen over alle dingen die er nog bij gekocht waren en het feit dat het zo lang duurde heb ik Luciendo voorzichtig verteld dat het af en toe beter is wat meer geld uit te geven zodat alles goed en binnen de afspraken gebeurd. ‘Maar Da was heel goed toen ie bij electra werkte…’ En waarom hebben ze hem eruit gegooid? Trieste verhalen…

En dan Ana… Zij bleek afgelopen zaterdag al naar Praia te gaan om dan op 9 september door te gaan naar Lissabon. Die donderdag gaf ik haar alle telefoonnummers en ik zou die van haar vrijdag krijgen. Toen ik vrijdag rond een uur of vier langs kwam, was het vogeltje al gevlogen. Van Rita vernam ik, dat ze die morgen al naar Vila was gegaan om daar de laatste nacht te blijven. Ze kon het afscheid niet aan…. Hoewel Rita en Nunuy het ook goed doen, zullen we Ana erg gaan missen.

Regentijd. Alles is vies, alles stinkt, alles is nat. De geiten eten nauwelijks meer groenvoer, de melk stagneert, wordt duidelijk minder. Als ik de kippen ga voeren moet ik uitkijken dat ik niet wegzak in modderige gaten en ze leggen minder. Je kan niet normaal meer vegen, er valt een hoop blad en dat blijft door die nattigheid aan het beton plakken. Overal druppelt en spettert het, je moet uitkijken voor wondjes aan je voeten, die beginnen meteen te ontsteken. En dan viel de elektriciteit weer uit en kwam weer terug maar internet bleef weg, drie volle dagen en dan merk je hoe gewend je eraan bent dat alles het maar doet, oké water en elektra vallen regelmatig weg maar nooit voor lang – op z’n hoogst een dag of twee. Maar internet drie dagen, bij navraag kwam het door de regen (joooo) en was het landelijk en wij waren als gewoon de laatste die weer aangesloten werden… Regen is niet leuk! Vooral niet als je het niet gewend bent en er niet op ingesteld…

En toch is iedereen heel blij: eindelijk -voor het eerst sinds drie jaar!- eindelijk goede regen, niet te hard en niet te zacht. Afgelopen weekend al wat, en nu sinds donderdag elke dag wel wát regen, variërend van een paar buitjes tot een uur of vier gestage lichte regen, meer dan miezer… En er komt nog meer aan, als ik de voorspellingen zie. Het is heet, het is vies, we zijn blij…  

P.s. Het fototoestel heeft het begeven.

Advertenties

Keek op week 34

Die week begon dus met het opvegen van de gaasvliegen, ik heb een halve emmer vol gaasvlieglijkjes naar de kippen gebracht: wat een supermaal. En dan maar meteen over de kuikens. Nu zijn er nog maar drie… De rest lijkt te zijn bezweken door een soort luis rondom hun kop. Toen er nog vier over waren, kreeg ik een lokaal recept: petroleum en een wattenstaafje, met het wattenstaafje gedrenkt in petroleum de plekken rond de kopjes waar die beestjes zitten deppen. Het hielp! Er is er nog één bezweken, maar de rest loopt nu weer vrolijk rond…

De maandag een korte vergadering hoe verder te gaan met de winkel. Er wordt geverfd en er zijn veel plannen…

Dinsdag, naast het nimmer aflatende voer plukken voor de dieren en water geven aan de jonge planten, aan het zagen, alles klaar maken voor de schappen en de toonbank in de winkel…Dat is een bokado di trabadje… Veel werk.

Woensdag besloten om niet al het resterende houtwerk voor de winkel mee naar ‘boven’ te nemen, daar was geen tijd voor en ik wist niet of men aanwezig was in de beoogde werkplaats. Vandaag was de dag om alle water- en elektriciteits spullen te kopen voor ons dorpsproject, en naar de bank te gaan om gezamenlijk, er moeten twee gemachtigden zijn, geld op te nemen van de rekening van de Associacão. Ook de beoogde koelkast -voor zaaigoed en koele versnaperingen- moest betaald.

Het begon al wat raar. volgens Anna ging er snel een auto komen, de auto van de bidionvissers. En dan wacht je daar maar op, want waarom een andere auto bellen. Na drie kwartier kwam ie inderdaad, moest nog als gewoonlijk wat heen en weer rijden, de bestuurder was mijn grote vriend, Noy. Bij pont estrada konden we kiezen, eruit en wachten op een auto naar Vila of blijven zitten en via een ‘omweggetje’ toch naar Vila. Ik keek Lena aan en Lena zei beslist dat het het beste was dat we bleven zitten. Die fout had ik al eerder gemaakt en toen we op pad gingen baalde ik er meteen al van. Als je bij pont estrada uitstapt, heb je binnen vijf minuten een andere auto naar Vila en ben je daar in een kwartier. Met Noy gezellig naar NS del Monte en daarna door naar Po, om de bidionvissers naar huis te brengen, is een prachtige route, een aanrader voor toeristen maar je bent wel anderhalf uur onder weg… En het was me al een keer overkomen en het is niet leuk als je de weg al kent en je gewoon je ding wil doen in Vila… Lena ging halverwege de auto uit om wat met familie te kletsen. Maar ik heb geen familie daar en ik wil niet kletsen… Eenmaal in Vila hadden we maar net genoeg tijd om onze zaken te regelen. Ik heb besloten nooit meer, hoe mooi ook, een omweggetje te maken met de bidionvissers…

Woensdag kwam Zem ook, de dierenarts. De drie beertjes heeft hij van hun natuurlijke lust tot voortplanting ontdaan. Volgende week volgt de inenting.

En dan de donderdag, weer vroeg op, de dierenronde en zelfs voor 10 uur belde Nivaldo, hij stond al klaar met de auto onderaan de trap. Snel inladen en op weg. Tijdens de rit betoogde hij, dat ie altijd een man ‘op tijd’ was… In Vila uitladen en gezegd wat de bedoeling met het hout was. Men ging het doen… Er werd niet van mij verwacht dat ik ging helpen ofzo… Dat gaf mij de tijd om rekeningen te betalen, de dingen af te maken waar het die dag daarvoor niet van gekomen was. Het gaf me zelfs tijd om van een welverdiende lunch te genieten. Nivaldo was niet op tijd (…), ik werkte toch maar wat mee met de houtbewerkers, en uiteindelijk lag alles op de auto en konden we de koelkast er ook bij binden. Tijdens de rit naar ‘beneden’ werd m’n arm wat lam om de koelkast omhoog te houden maar alles kwam veilig aan. Weer een stapje verder.

Toen ik van Carlu terug liep met broodjes, hield Nony me tegen en kwam even later terug met een zakje visjes voor de katten. Hij had het er al drie dagen over, maar de eerste dag was hij niet gaan vissen. De tweede dag had hij ze maar zaten ze in de vriezer en z´n moeder (Bibi) was weg en had de sleutel van het kamertje waar de vriezer staat bij zich. Nu de derde dag was het zover, ik kreeg het zakje kleine visjes overhandigd. Ik dankte Nony hartelijk…

Toen Appa tegen de avond langs kwam om water te halen, zei hij dat Bibi in de ribera was. Ze wilde graag wat mango’s, maar vooral ook het biggetje zien en dan wel die ene met dat zwart onder z’n neus… Toen ik aankwam bij het varkenshok zat Bibi daar, haar gezicht in de plooi van: ‘Kijk nou toch es, al dat nieuwe leven, ze zijn zo leuk, maar de leukste is die met dat zwart onder haar neus…’ Die wordt van haar… Ik gaf haar de vier mango’s die ik nog had en we zaten even samen te genieten van het jonge leven onder ons.


Vrijdag was een dag van schoonmaken. Kaza baixo was al een tijdje niet gebruikt, dus er moest flink gepoetst worden. Des avonds konden Heiko en Eva uit Berlijn genieten van een schoon appartement. Nadat ik ze zaterdag een toer door het dorp gegeven had, was het zonnetje verdwenen en -jammer voor onze gasten maar gelukkig voor ons- begon het licht maar gestaag te regenen. Ik besloot wat computerdingetjes te doen voor de vereniging maar tegen donker hield dat ook op. Ook het elektriciteitsnet is, net als veel huizen, niet echt regenbestendig en hield ermee op. Vroeg naar bed dan maar. Het heeft wel wat knussigs, zo in het pikkedonker naar regen luisteren; dat komt hier maar zelden voor.

Zondag was de regen over, af en toe viel er nog een buitje maar de zon kwam er regelmatig door en dan wordt het echt heet. Er werd geschilderd in de winkel, maar ik besloot een dagje niets te doen. Zowaar even in zee gezwommen nadat ik een paar foto’s gemaakt had van de oude en nieuwe eigenaren van Ana’s bar. Want ja, het gaat echt gebeuren: Ana gaat over een paar weken naar Portugal en is druk bezig met het inwerken van haar vervangers, Rita en haar man Nunuy. Toen ik daar van terug kwam, kwamen de mannen van Electra met vermoeide gezichten net uit de ribera, ze waren het hele net afgelopen maar konden de storing niet vinden. Ze gingen maar es in Nosse Seniora del Monte kijken. Halverwege de middag was de prik weer terug…


 

Keek op week 33

Erick schrijft:
 

De week begon maandag om een uur of half acht, opstaan en een snel ontbijtje, dierenronde, geitenmelk in flessen voor Bibi en om half tien een fluitje vanuit de ribera. Pepe kwam vanuit Lagoa naar beneden. M´n spullen gepakt, een lange broek aan voor het geval ik naar het gemeentehuis moest en me aan de weg bij Pepe en Lena gevoegd. Er stonden meer mensen te wachten op een auto. Toen ik vroeg of er al een auto gebeld was kreeg ik een nee, op een of andere manier schijn ik dat altijd te moeten doen.

´Give me five minutes´, zei Carlos zoals gewoon over de telefoon, een half uur, drie kwartier later was ie er en met de hele club omhoog, naar Vila.

Pepe, Lena en ik waren op een missie. Er moesten knopen worden doorgehakt. Er moest een koelkast, een wc en een wasbak uitgezocht worden voor de winkel. We moesten de winkel gaan registreren. Lena, als president (voorzitster) moest door de mallemolen, bewijs van goed gedrag, gezondheidsverklaring en zo meer gaan aanvragen. Na zo’n vijf winkels afgelopen te hebben, besloten we eerst verder bergopwaarts te gaan, naar Dada in Mato, die was het goedkoopst volgens velen. Er werd snel een auto geregeld, maar bij Dada aangekomen bleek hij er niet te zijn en zijn minimarktpersoneel mocht geen koelkasten enzo verkopen dus gingen we maar weer terug naar Vila. Uiteindelijk werd besloten de koelkast bij ‘garage’ te kopen, de wc bij ‘casa leitao’ en de wasbak bij ‘Jotti’…

Toen Lena haar bewijs van goed gedrag wilde aanvragen, moest men eerst weten voor wie, welke winkel. Moesten we eerst dus de winkel registreren en wat dan wel de naam was? Daar was nog geen antwoord op, dus werd besloten het geheel wat uit te stellen. Lena kon wel haar Sanidade-kaartje (gezondheidsbewijs) bij het ziekenhuis gaan aanvragen.

Iedereen besloot toen zijn eigen boodschapjes te gaan doen en drie kwartier later kwam ik Lena en Pepe weer tegen op het pleintje, knabbelend aan een pizzapuntje. Alles klaar, dus ik Carlos eerst gebeld. Een half uur later kwam Carlos aan. Toen we bij de supermarkt onze boodschapjes aan het inladen waren en de wc-pot bij de winkel tegenover, leken er uit alle hoeken en gaten mensen toe te stromen die ook naar Faja d’ Agua moesten. Het busje werd steeds voller en met de hoeveelheid mensen namen ook het aantal rondjes door Vila toe. Die moest nog wat ophalen daar en die en die staat daar nog te wachten. Carlos werd steeds stiller, het is altijd hetzelfde met die lui uit Faja d’ Agua… Toen het busje echt zo goed als vol was vroeg ik Carlos of hij nog even de wasbak bij Jotti wilde ophalen. Natuurlijk, voor mij doet ie alles. Maar voor die anderen..%&$#@! Bij Jotti laden we de wasbak, de bijbehorende kolom en de sifon in. Toen ik om de boutjes en moertjes vroeg om het geheel op te hangen werd ik naar Jotti’s tweede zaak, de shell verwezen, om alles makkelijker te maken… Ik keek Carlos weer es aan, hij haalde z’n wenkbrauwen op. Hij wist het, langs shell, altijd hetzelfde… Bij shell werd, na enig wachten, het voorverpakte zakje boutjes en moertjes onder de toonbank vandaan gehaald en rustig een factuur uitgeschreven.

Dan Faja d’Agua direct!

Bij pontestrada, de kruising halverwege, werden er nog even drie extra mensen met wat bakken bij gepropt. Vijftien personen met wc-potten wastafels en bakken of kinderen op schoot hobbelden in het busje van Carlos naar beneden… Om vier uur sleepte ik mezelf de trappen van ons huis op, het was een dag.

De dagen daarna waren aanzienlijk rustiger, zo op de berg. Dieren verzorgen, wat terrassen schoonmaken, maracuja’s snijden, zaaibakken maken en dan daar de eerste zelf geoogste Moringa Olifeira in zaaien. Het jonge geitenhok verder barricaderen omdat Schaap weer een manier van uitbreken heeft gevonden. Een wasje draaien en op het einde van de dag even naar beneden voor een kletsje in het dorp.


Op donderdag ging het bovenbokje Vervelend Broertje naar de beneden-geiten, dat was gepland, maar dat de helft van de kuikentjes die morgen ineens een beetje voor zich uit zaten te suffen en te wankelen, dat was niet de bedoeling. De dag ervoor waren het nog van die raketjes die overal doorheen stoven. Nu ik dit schrijf zijn er nog vijf van de tien over en er zitten er nog meer te suffen…

Ik had ook voor die dag een afspraak met de veearts, om de biggen in te enten, en ik zou wat werk voor Joao di Dudu doen. De heren waren echter beiden vergeten dat het die dag Nossa seniora da grace was (maria ten hemelopming) en dat het hele eiland dan plat ligt, groot feest in Nossa seniora do monte… Dus dat alles is uitgesteld tot komende woensdag.

In de nacht van vrijdag op zaterdag, rond een uur of vier werd ik plots opgeschrikt door iets nats, iets van boven, regen! Ik lag op het balkon te slapen (binnen is het erg warm). Ik draaide me nog es tegen de muur aan, onder het afdak, maar ik sliep niet meer lekker en het leek zowaar op lichte regen… Naar binnen dan maar. De volgende morgen was alles nat. Op de stoelen op de binnenplaats stonden plasjes met op de bodem geelrood stof. Alles was vies. Alleen het blad aan de bomen, het gaas en het schuine dakje van Kaza Pinkenotti zagen er een stuk frisser uit: de dikke laag stof was verdwenen! En het was stil, alsof niemand hier weg mee kon. De laaghangende bewolking, alles grijs, samen met de stilte maakte het wat triest. Het rook ook niet echt lekker, meer een poep en pies geur dan frisse regen, maar wat wil je na een jaar… Na een jaar is nattigheid erg wennen. Af en toe een zwak zonnetje, maar vooral grijzigheid en af en toe miezer was het weekend, een groepje vertwijfelde Bravariaanse zwembadgangers moesten wel naar de pisine omdat het zo afgesproken was. Verder stilte, Wennen aan nattigheid… Appa haalde nog wat geitenvoer, maar het was alsof de geiten geen lust hadden, ze houden niet van nat eten en lagen lusteloos in de stal naar buiten te kijken. De zondag heb ik uit verveling de wc en de wastafel gemonteerd in de ‘casa di banho’ van de winkel. De regen is zo’n centimeter of drie de grond in getrokken, genoeg om zaad te laten ontkiemen, daar zijn we natuurlijk erg blij mee en nu maar hopen op wat meer regen zodat alles echt door kan groeien…


Een zaterdagavond waren er een paar, maar zondagavond, net toen ik het maandelijkse skypegesprek voerde met mijn zusje Annemarie, kwamen ze in grote getalen. Uit hun bescherming gelokt door de regen en aangetrokken door het licht, zwermden ze m’n stulpje binnen, gaasvliegen! Duizenden! ik werd er gek van, een gaasvliegenhoos rond de grote lamp die ik in de kamer aangedaan had, in de hoop ze van m’n computerscherm af te houden. Helaas, dat lukte niet. Het gesprek wat sneller afgerond, de lichten uit en maar gaan slapen. De volgende morgen eerst maar vegen, ruim een halve emmer gaasvlieglijkjes: Feest voor de kippen…

Ondertussen in NL

Marijke schrijft: 

Sinds ruim een week ben ik in NL en laaf ik me aan genoemde dochters, kleinzoons, vrienden en familie. En aan strakke regenbuien die te pas en te onpas uit de lucht kletteren. Heerlijk. Tussen de gezelligheid door maak ik me nuttig in de thuiszorg, als vakantiekracht voor een maand. Of noem het maatschappelijk onderzoek…

Gisteren mocht ik op mijn vrije dag mee naar de avonturenboerderij, met m’n drie kleinzoons. Het kon niet tippen aan de avonturenboerderij van Erick en mij op Brava, maar fijn was het wél.

Geheime plek

Wil je een smeuiig en onopgesmukt verhaal over Brava lezen, verlustig je dan aan dit artikel van de Reismannen

Zelf heb ik natuurlijk altijd nog die roze bril op, ben ik hier ingeburgerd, weet ik dat het leven niet altijd over rozen gaat en hou ik van lekker simpel – vandaar dat ik hier en daar tijdens het lezen denk: ‘nou nou…’, maar over de gehele linie is het een zeer lezenswaardig verhaal over een vakantie op Brava, Kaapverdië. En als je het uit hebt, lees je natuurlijk gelijk even de andere verhalen over de verdere Kaapverdische eilanden die deze Reisman nog bezocht heeft.

Keek op week 32

Erick schrijft:

Al in geen weken waren er Keken. Wel verhaaltjes van Marijke, maar het is al een tijdje terug sinds de laatste Keek er was. Nu weer es een verslag van de afgelopen week. Ik vergeet meestal het fototoestel.
Het begon maandagmorgen vroeg: afscheid. Niet alleen van onze gasten, die twee dagen langer bleven dan gepland, maar ook van mijn lief. Ze is voor een week of vijf naar Nederland vertrokken, om dochters, kleinzoons en familie en vrienden te bezoeken. Toen ik even over zes uur des morgens terug liep, vond ik dat ik nog even terug naar bed mocht om langzaam met een ander leven te beginnen, want dat is het zonder Marijke. Alle dieren verzorgen, het land, gasten en al de dingen aangaande het dorp…

De eerste dagen waren rustig. De kippen staan gewoon ‘s morgens en ’s avonds voor het hek te wachten of er nog wat lekkers langs komt. Van de tien kuikentjes zijn er nu nog negen over. Eentje groeide niet echt met zijn/haar broertjes en zusjes mee. Elke keer als ik langs kom, tel ik even en drie dagen terug telde ik weer (best moeilijk omdat die hummeltjes zo bewegelijk zijn; je moet altijd een keer of drie overtellen om zeker te weten dat het goed is en dat je er tien hebt gezien) en bleef ik bij negen steken. Ik miste meteen de Calimero, het hummeltje dat nog steeds geen veertjes had aan de vleugeltjes. Helaas, maar zo gaat dat.


Ook het eerste ‘kuikenalarm’ deze week. Een van de kleintjes van het terras gevallen. Hevig piepend kroop hij/zij weg tussen de stenen in de muur. Snoopy stond op wacht en ik kon hem/haar nog net aan een pootje uit het gat tussen de stenen trekken, geen schade aan het diertje. Toen ik hem/haar terug in het hok zette viel een zijn/haar drie moeders me als dank aan…

Het lijkt ook de geiten niet veel uit te maken wie ze eten geeft en melkt, ze kennen me al langer… Ze staan wel stom te kijken als je ineens om acht uur des morgens voor hun neus staat. Dan is het zo van, ‘ho effe, om een uur of negen gaan wij eerst effe een half uurtje enorm staan mekkeren en dan krijgen we pas eten’.

Onder het mom van dat we toch wat moeten minderen en we gaan twee varkens houden, heeft Jose, de broer van Appa, eind deze week drie van de zes ‘benedengeiten’ meegenomen. Komende week gaat het bokje van ‘boven’ de dames beneden aangenaam vermaken…

Het varken met de jonkies eet en de jonkies eten langzaamaan met haar mee. Ook kruipen ze door het gat in de muur om buiten te spelen. Ze groeien gestaag.


Als de katten maar een vis hebben in de avond hoor je ze niet, slapen ze vooral of komen dan toch luid mauwend in huis om de ander te laten weten dat ze een tortelduif (wat we altijd stimuleren, die schijtbeesten) of een andere interessante prooi binnen hebben.

Alleen de honden, en dan vooral Machu, missen hun Marijke. Machu ligt het grootste deel van de dag triest achter de wc-pot in de badkamer en af en toe op de bank. Hij kijkt me vaak aan met z’n zielige (zee)honden ogen als vragende ‘Waar is ze nou?’  


Woensdag ging ik met goede moed omhoog naar Vila voor een afspraak met de president van het eiland. Het zou gaan over wat de gemeente kan doen voor onze coöperatie, voor de winkel. Al zeven jaar ga ik naar Vila met m’n half lange broek en een net T-shirt. Hierin heb ik zeven jaar lang zonder problemen alle officiële gebouwen betreden en kon ik m’n zegje doen of m’n geld kwijt… Helaas deze keer niet. Er stond een man voor de ingang van het gemeentehuis die me tegen hield. Ik moest een lange broek dragen om het gemeentehuis in te mogen. Toen ik m’n verbazing uitsprak, zei hij dat het een nieuwe wet was… Toen ik vroeg of hij kon vragen of de president dan naar buiten kon komen moest hij lachen en ging het aan de secretaresse vragen – het kon niet. Tijdens het wachten kwam er een behoorlijk corpulente jonge vrouw het gemeentehuis uit. Haar lange broek bestond meer uit scheuren dan uit stof. Op dijhoogte puilden vetrolletjes uit de scheuren. Ik keek naar mijn eigen bescheiden ooievaarskuiten en dacht maar niets. Verder met boodschappen.

Donderdag was Anna terug van ruim een maand Praia. Ze heeft een verblijfsvergunning voor Portugal! Ze is blij, een opstap voor de Verenigde Staten, een stap dichter bij haar kinderen. Maar meteen ook tranen; ze gaat al snel, 9 september. Gaat ze Marijke nog zien? Met veel mazzel op de haven van Praia. Ik krijg de sleutel van haar huis, moet de boel in de gaten houden en als Mathilde komt, dan kan ze in haar huis slapen. Dikke tranen rollen over haar wangen. Voordat ze weggaat moeten we samen even gaan zitten de boel overleggen, Rita gaat de bar overnemen. Meer tranen…

Vrijdag nog een keer ‘omhoog’, dit keer in lange broek, om aan de gemeente wat ondersteuning te vragen voor onze winkel voor boeren en vissers. De president vertelde me, dat dit wel zo’n beetje de meest beroerde tijd van het jaar is om voor hulp (geld) bij de gemeente aan te kloppen. Sinds San Joao zijn er heel veel feesten geweest. Alle organisatiecomités komen om geld en de gemeente subsidieert en nu is het geld dus op. Hij merkte wel op, dat we de eerste ‘loja social’ zijn, een niet commerciële winkel en dat we daarom vrijgesteld zijn van leges die normaalgesproken door de gemeente opgelegd worden. Toch een meevaller.

En verder: 

Het is nu wel echt gedaan met de mango’s. Ik heb het laatste zakje naar Bibi gebracht.

Ik heb de eerste zaden geoogst van de Moringa Oleifera, een peul, nog niet zoveel maar er komt meer aan…

Wij hebben hier last van een nimmer ophoudende hittegolf. Het is al bijna anderhalve maand regentijd maar er is nog geen spat gevallen. Het land heeft dorst…  

En Appa heeft een nieuw hondje (gevonden op straat).


 

 

The day after…

Altijd spannend hoe dat jonge grut hun eerste nacht doorkomt. Eerst naar de kippen vanmorgen, want het is een gegeven dat moederkip en kuikens de dag na het breken der eieren willen gaan scharrelen. Het nest hebben we dit keer laten uitbroeden in het leghok, en dat staat op pootjes, zo’n 50 cm boven de grond. Bovendien worden twee van de vier ‘peeskamertjes’ bezet door broedse mutsen die op niks zitten. Even kijken hoe dat allemaal gaat.
Wel, de grijze broedkip was van haar nest gejaagd door één van de broedse mutsen. Die zat daar trots met vijf kuikentjes, terwijl Grijsje wat beteuterd met vier kinders in het gangetje stond te dreutelen. In een ander peeskamertje zat de tweede broedse trien met één leen-kuikentje. En nummer 11 lag ergens dood in het grote kippenhok. Oeps.
Verzin een list, Tom Poes. Grijsje (onder zwaar protest) buiten het leghok op de grond gezet en snel alle kuikentjes bij elkaar gegraaid en naast haar gezet. De broedse mutsen zetten zich direct in beweging en verlieten hoogst verontwaardigd het leghok via het trappetje. Ik ben er even bij blijven zitten, en na 10 minuten kon ik tevreden constateren dat alles goed gaat: de drie kippen scharrelen met de kuikens in het rond, in blijmakende harmonie. Het maakt de kuikens niet uit wie de grond omwoelt voor lekkere hapjes, of onder welk verenpak ze kunnen wegkruipen.

En de biggetjes? Ach, de biggetjes…

IMG_1961