Festival di Cabritu – finale

Rare liefhebberij, geiten-houden. Vanaf het einde van de zomer, als er een redelijk vermoeden bestaat dat alle geiten bezwangerd zijn, begin ik me al te verheugen op de geitenlammetje die tussen december en februari geboren zullen gaan worden, ku fé na déus. De zwangere geiten drogen één voor één op, dus het melken wordt steeds makkelijker en minder tijdrovend. En in diezelfde tijd is er volop voer, wat de geiten zelf kunnen ‘plukken’, aan hun touwtje. Easy piecy, het najaar, en vol van hoop: cabritus!
Dan lammert de eerste. Altijd spannend wie dat zal zijn, en hoeveel jonkies, welke kleur, welk geslacht. En wie dan de volgende…?

Afgelopen Festival di Cabritu hadden we maar liefst acht zwangere geiten – vier bij Appa voor de deur (de beneden-geiten), en vier bij ons naast het huis (de boven-geiten) – en de lammertijd strekte zich eindeloos uit, van half december tot eind februari. Als eerste beviel Shushu van haar allereerste nakomeling; hoera, een meisje! -Als laatste beviel Elodie, óók van haar allereerste nageslacht: zowaar een tweeling, een meisje en een jongetje!En daar tussenin werden de andere cabritus geboren: in totaal huppelden hier eind februari maar liefst 15 babygeitjes rond. Een fantastisch festival!

Dan breekt de volgende fase aan: de melkerij gaat van start. Vanaf het moment dat de jonkies ongeveer een maand zijn, sluiten we ze ’s nachts op. In de ochtend melk ik eerst de moeders, daarna mogen de jonkies er weer bij. Sinds een paar weken melk ik ze dus alle acht. Min twee, want die blijken nog steeds niet te melken te zijn: hun uiers blijven ondermaats, ook na het tweede jaar lammeren. Dat betekent dat ze geslacht zullen worden. Want geiten-houden is keuzes maken. En nu hebben we zoveel geiten dat er van alles te kiezen is: met wie gaan we door, en wie gaat ons verlaten? Welke jonkies blijven er, en welke verkopen we of geven we weg?

Inmiddels zitten we volop in die finale van het festival. Twee bokjes en een geitje zijn al verkocht en opgehaald, en binnenkort zwaaien we er nog drie uit. Twee geiten en een bokje zijn geslacht. Zowel de boven-geiten als de beneden-geiten zijn nu nog met drie volwassen geiten over en beide groepen breiden we uit met twee kersverse geitjes van eigen kweek. Zo relaxt als de geitenhouderij in het najaar was, zo druk en bewerkelijk is het nu in ’t voorjaar: voer verzamelen, melken, kaas maken. Al met al toch wel een halve dagtaak.  Gisteren dacht ik per ongeluk even vooruit, aan het volgende Festival di Cabritu… Tien bezwangerde geiten… Dagelijks tien geiten melken ipv zes… Misschien wordt het dan toch tijd voor personeel…

Advertenties

Update Vissersbootje

Met verbazing hebben Erick en ik vorig weekend de teller van de crowdfunding campagne ‘Vissersbootje voor gezin’ in de gaten gehouden. Ongelofelijk hoopgevend dat zoveel mensen zo snel zoveel hebben bijgedragen om het bootje van Lena en Dudu veilig te stellen! Duizendmaal dank daarvoor! In vier dagen tijd is het benodigde bedrag van €2000 behaald, en zelfs ruim overschreden.

Wat er méér dan die 2000 euro is binnengekomen, gaat in onze ‘sociale projecten’-pot. Zoals jullie weten zijn E en ik goed verankerd in de samenleving op Brava, en er is altijd wel wat te ondersteunen of te ondernemen om het leven hier te verbeteren.
Bijvoorbeeld:
* Er komt iemand langs die naar het ziekenhuis moet, een paar eilanden verderop; dat is een dure aangelegenheid qua reis- en verblijfkosten. Of er is geen geld om een kind naar school te sturen… Wij springen bij.
* En wellicht hebben jullie die andere crowdfunding campagne ook ooit langs zien komen, een paar jaar geleden: Brava online! Samen met een computerdocent van dit eiland, heb ik computers en computercursussen geregeld voor de jongeren in de afgelegen gebieden hier. Die tien computers zijn er nog steeds, nu op de school voor de zuidelijke helft van het eiland. Alle kinderen tussen 9 en 12 jaar krijgen de cursus, voor of na schooltijd.
* Ook proberen we hier elk jaar een castratiecampagne voor katten en honden te organiseren, in samenwerking met Europese dierenartsen. Ze komen hier dan een week gratis castreren en ik zorg voor logies, eten, vervoer op het eiland en samenwerking met de juiste diensten.
* Verder maken Erick en ik deel uit van de Stichting Dorpsbelang, van Ons Dorp, als penningmeester en secretaris. Met die Stichting zijn we gesprekspartner en spreekbuis richting Gemeente en andere diensten en organisaties. Alle dorpelingen betalen 1 euro per maand en samen doen we ons best om het hier leefbaar te houden. Momenteel zijn we bijvoorbeeld bezig met een winkeltje voor de boeren en vissers, een soort Boerenbond, zodat niet iedereen zelf op zoek en op reis hoeft om een irrigatieslang of vishaakjes of benzine te kopen. En we knappen met elkaar het huisje van de ‘dorpsgek’ op, net buiten het dorp. Herstellen het vissersstrandje met z’n allen, na een flinke storm. Van die dingen.

 

Vissersbootje voor gezin

Paniek in de tent! Onze vrienden en dorpsgenoten Lena en Dudu kregen bericht dat het microkrediet programma waardoor zij een vissersbootje-met-buitenboordmotor hebben, nog vòòr komende zomer wordt afgesloten. Ze kregen twee opties voorgelegd: de restschuld in één keer betalen, óf het bootje inleveren…
Erick en ik hebben besloten om er een crowdfunding campagne aan te wagen. Voor de leefbaarheid van ons dorp is het zó belangrijk dat de mensen hier een middel van bestaan hebben. Via deze link lees je meer over de campagne en de omstandigheden.

IMG_9771

Keek op de weken

E en ik zitten weer es samen op onze berg. Uitgezwaaid. Na een aangenaam hoogseizoen 2018/2019 hebben we gisteren onze voorlopig laatste gasten uitgezwaaid. Het is lente, ook in NL (en de rest van Europa) en dan kan je dáár weer buitenspelen. Zoals mijn kleinzoons lekker doen! Natuurlijk kan het altijd gebeuren dat er mensen spontaan langs waaien, maar volgens de kalender hebben we een paar weken geen logées – en dat is ook wel weer es fijn: tijd voor andere dingen!

Bijvoorbeeld de Assoçiação meehelpen met de bouw van een magazijn voor boeren en vissers, en daarbij een woonruimte voor bewaker/verkoper – onder de tribune van het voetbalveld.
De nieuwe website van Kaza di Zaza nu toch eindelijk netjes de lucht in krijgen, met functionerende fotoalba en vertaalprogramma.

Appa en Erick zijn deze dagen bezig met het opschonen van het land en het aanpassen van de irrigatieleidingen. Ik help mee op m’n eigen manier: dagelijks hark ik een zak mango- en amandelboombladeren bij elkaar, als knabbelvoer voor de geiten. Ze doen het goed, allemaal. De bokjes van Natal springen erg in het oog: ik heb al diverse mensen langs gehad, die er eentje willen kopen. Vol trots leg ik dan de stamboom uit; je kan me niet blijer maken dan over m’n geitenhouderij te beginnen… 😉

Keek op week 11

Dankzij de protestbijeenkomst van zaterdag hebben regering en bootmaatschappij het vaarschema nogmaals omgegooid (ongeveer de 6e keer afgelopen maand). De Fast Ferry heeft Brava nu weer als thuishaven en is er zodoende elke nacht, ten dienste van de bevolking van Brava. Of er ook iets aan de conditie van de medische zorg op het eiland gedaan gaat worden, dat mag ik hopen voor de mensen hier. Weet iemand van jullie iets over uitzenddokters? We zouden hier een of twee goede huisartsen kunnen gebruiken!

Op maandagavond arriveerden Nederlandse gasten per boot. Klaverjassers, ook dát nog. Dus gaan we de hele week al te laat naar bed haha.
PHOTO-2019-03-16-11-26-34

Terwijl Cisca lekker zit te lezen en relaxen, wil Jacco graag ‘wat doen’. Een elektrisch probleem oplossen bijvoorbeeld. Ik herinnerde me plotseling onze Nederlandse wasmachine, die ik hier nog nooit gebruikt heb, omdat ik de eerste keer (6 jaar geleden…) een schok kreeg. Erick leende in Vila een multimeter van een ambtenaar in het gemeentehuis (na navraag op straat naar wie zo’n ding heeft, hier op Brava) en Jacco deed de rest. Inmiddels heb ik al 6 wassen gedraaid deze week (wasvrouw Lena is al een poosje ziek, zwak en misselijk, dus er lag een serieuze berg). Nooit gedacht dat ik zó zou kunnen genieten van wasjes draaien 😉 !!!

Vrijdag hadden Erick en ik weer es een ‘dia differenti‘. Dat proberen we er in te houden: een paar keer per maand een dag met z’n tweeën op stap. Dit was de eerste keer sinds mijn terugkeer uit NL eind januari, dus het werd wel weer es tijd. Onze gasten hadden een rondje eiland met Carlos op het programma staan, dus zijn we gevieren vanuit Fajã vertrokken en Erick en ik zijn in Lomba uitgestapt. Daar te voet afgedaald in de ribeira van Ferreiro en op plekken geweest waar we nog niet eerder geweest waren. Ach, mooi verassend Brava… Ik hou zo van dit eiland.

Bij terugkomst tegen zessen dobberde het zeiljacht van Caroline en Fred in onze baai, op zoek naar een ankerplek. In november waren ze hier ook al, en nu kwamen ze afscheid nemen alvorens de Grote Oversteek naar het Caribisch gebied te gaan maken.

PHOTO-2019-03-16-11-27-06(1)

Keek op week 10

Zondag 3 maart reisden we met 10 dorpsgenoten ´naar boven´, naar het huis van Portuguès en Lena. Lena is nu dood. We gingen op condoleancebezoek. Het was een loodzware visite. Nog voordat we gezamenlijk in het busje van Djony stapten, hoorden we dat er die nacht een 23-jarig nichtje van Appa was overleden, samen met haar voldragen baby – onderweg met de fast ferry van Brava naar het ziekenhuis in Fogo.
Dus bleven we allemaal ´in NS do Monte hangen tot haar begrafenis om 3 uur. Ik denk dat het halve eiland er was: boos en heel erg verdrietig over de geïsoleerde ligging van Brava en de matige medische voorzieningen hier. Het was een erg indrukwekkende gebeurtenis, die de dag nog zwaarder maakte. De rest van de week gebruikten we om te spuien, elkaar te bekloppen en omarmen, en blij te zijn met het leven van de dag.

Week 10 was ook de week dat Erick zijn tweede leunstoel voltooide, en begint te denken over een kleiner model stoel. En de week van Carnaval, op dinsdag. E en ik zijn niet naar de optocht gegaan; het was onze eerste slachtdag dit jaar.
Op woensdag alle appartementen in orde gemaakt voor een Duitse vriendengroep van zes personen, die hier tot week 11 vakantie vieren. En donderdag ‘dia de betão’ bij Julinha. Dat betekent een nieuw betonnen dak op het huis storten en dat moet met vereende krachten. Twintig man gaven hun beste krachten, tijdens deze ‘helpdag’. Mooi systeem blijft dat toch. Dus heb ik Erick de hele dag uitgeleend, om emmers water, stenen en zand door te geven. En hij kreeg een bakje catchupa voor mij mee naar huis. Ook mooi.
Op vrijdag boodschappendag in Vila, Erick’s beurt. Zaterdag hebben we de manifestação voor betere leefomstandigheden op Brava aan ons voorbij laten gaan, in praktische zin. Maar wel de videobeelden via facebook bekeken, artikelen gelezen, en gesprekken gevoerd met onze dorpsgenoten over deze zaken. Het schijnt heel onkaapverdiaans te zijn om in opstand te komen en je stem te laten horen, dus het zegt wel wat, dat de straat zwart zag: “Basta! Het is genoeg zo. Wij horen ook bij Cabo Verde!”
’s Middags is Erick naar de doop van Kin’s nieuwe vissersbootje gegaan. Dat was een hoopgevende gebeurtenis, zo citeer ik hem. Als de zee nu ook es zou kalmeren, dan kan er weer gevist worden.

En wat doe ik dan zoal de hele week? Ik melk geiten, maak jam, kaas en brood, pluk geitenvoer – van die dingen.