Nieuwjaarslotto!

Wie raadt er mee? (een mens moet toch wát om deze spannende tijden door te komen…)

De drie vragen waarmee je punten kunt scoren -1 punt per goed antwoord- zijn:
In welke volgorde bevallen onze vijf geiten?
Van hoeveel jonkies elk?
En van welk geslacht zijn die?

Achtergrondinfo:
Mimosa is voor de 4e keer drachtig en heeft tot op heden (steeds 2) geitjes geworpen.
Natal is voor de 3e keer drachtig en heeft tot op heden (steeds 2) bokjes geworpen.
Chocolat, Cappuccino en Pipok zijn alledrie voor de 1e keer drachtig!

De foto’s zijn deze week, en allemaal op dezelfde dag genomen.

Advertenties

Eerste keek 2018

De kop is eraf, van dat verse nieuwe jaar. Heerlijk toch altijd weer, vind ik persoonlijk, zo’n schijnbare zee van tijd in ’t vooruit (en haaien, en leeuwen, en beren, en muggen, en olifanten – maar vooral verwachtingen en hoop!).

Kerstvakantie. Voor Erick omdat hij helaas maar beperkt uit de voeten kan, met z´n zere rug. Voor mij omdat er geen computercursus is. En omdat Appa en ik zomaar een dagje het nuttige en het aangename met elkaar konden verenigen: droog gras plukken voor onze gemeenschappelijke veestapel, maar dan wel gezellig samen met de ezel, twee geiten, 5 honden en een kudde kinderen.

Verder nieuws:
* Erick blijkt óók jam te kunnen maken: sinaasappelmarmelade! Vruchten van een boom hier aan de overkant, die bittere sinaasappels geeft. Verrassend én verrassend lekker!
* De suikerrietoogst en het persen van de rietstengels is begonnen. Wij zijn volgende week aan de beurt.
* De spanning rond de geitengeboortes… O, wat kan ik daar níet tegen…
* Weer zo’n mooie bloem. Elke dag een foto:

 

Laatste keek 2017

Inderdaad, je raadt het al: na de laatste vluchtige keek op week 52 van 2017 volgt onmiddellijk de eerste keek van 2018. Hoogseizoen én feestdagen, dat ontregelt nogal. En alsof dat niet genoeg is, is bij Erick de spit in z’n rug geschoten in week 52. Dus hij is vooral erg druk met weer op de been komen, en ik met de rest 😉
De laatste week van het jaar werd opgeluisterd met een bezoek van wereldvrouw Trees en haar compaan Kees: wereldzeilers die hun jacht in de haven van Fogo geparkeerd hadden en op Brava-bezoek kwamen. Gewoon met de Fast Ferry, net als andere gasten, maar blij om even een paar dagen vaste grond onder hun voeten te hebben en een klaverjasje te leggen op ons Perzisch tafelkleed. Gezellig!
Oudejaarsdag heb ik me aan het oliebollenbakken gewaagd. Zowaar een succes. Lekker! Twee broers van Appa kwamen net op tijd voor de oudejaarsmiddagborrel en vonden dat ik ze maar moest gaan verkopen in de toekomst. En niet alleen op Oudejaarsdag.
Vervolgens gingen we het nieuwe jaar min of meer in met andere Nederlandse gasten. Door het tijdsverschil met Nederland werd het op ons dakterras wat onrustig vanaf 10 uur: 12 uur in NL, dus bliebten de nieuwjaarswensen binnen, en bovendien kregen we een verrassingsbezoek van dorpelingen die met zang en muziek op traditionele wijze het nieuwe jaar inluidden. Erick liep alvast met de zanggroep mee terug naar het dorp, naar de bar waar de festiviteiten dit keer plaatsvonden. Ik volgde later, danste met deze en gene en wandelde rond half twee (half 4 in NL ;-)) tevreden met E terug naar huis. Gelukkig Nieuw Jaar 2018!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Kerstgedachte

Celeste

Gistermiddag gingen Erick en ik op bezoek in Speradinha, het buurtje bij het vliegveld. We waren voor de kerstlunch uitgenodigd bij Celeste. Zij is de moeder van mijn vriendin Lena. Lena en haar man Dudu, hun kids John, Edu en Silene én inwonende schoonmoeder Fafa waren er al toen wij arriveerden. Evenals de bij Celeste inwonende dochter Zica en haar zoon Wesley, en nog een kleuter van andere dochter Nay. En Djoné natuurlijk, de man met wie Celeste al 25 jaar samenwoont, maar met wie ze niet getrouwd is en die dat ook niet wil (om mij onbekende redenen). Daarom gaat Celeste alléén naar Amerika dit jaar. Celestes vader woont daar al tijden en heeft haar nu een uitnodiging gestuurd waardoor ze permanent mag migreren. Er zijn veel verschillende soorten inreisvisa voor Amerika. Elke Kaapverdiaan kent de nuances. Ik snap er nog altijd niks van. Celeste vertelt me, dat er al werk voor haar geregeld is, door een zus die ook in Amerika woont. Dat ze de eerste tijd in hetzelfde huis als haar vader zal wonen, maar zo snel mogelijk een eigen plek hoopt te hebben. En dat ze gaat sparen om de visa voor haar 4 dochters met hun kinderen te betalen. Ik knik, dat ik ’t begrijp, maar in werkelijkheid kan ik m’n gedachten er niet omheen vouwen. Het emigreren is hier zó in de cultuur verweven… Onuitgesproken wacht, op een paar uitzonderingen na, iedereen op de kans om elders een beter bestaan op te bouwen. Onuitgesproken wacht iedereen, tot die tijd, op de kisten en bidons vol Westerse artikelen (kleding, gereedschap, shampoo, schoenen, etc.), die reeds geëmigreerde familieleden opsturen naar Brava.

Vanaf de andere kant, van Kaapverdianen in het buitenland, hoor ik inmiddels ook wel eens verhalen. Bijvoorbeeld van een jonge vrouw die ik afgelopen jaar in NL ontmoette, leeftijdgenoot van mijn dochters. Haar moeder vertrok óók naar Amerika. Zij was toen nog een kleuter, en de moeder zei: ik laat je zo snel mogelijk over-komen. Het meisje is hier op Brava opgegroeid bij een tante en heeft haar moeder nooit meer gezien. De moeder heeft zelfs nooit een bidon gestuurd… Pas toen het meisje zelf 15 jaar later de kans kreeg om naar Europa te gaan, daar heel hard werkte en studeerde en een ticket naar Amerika kon betalen, heeft ze haar moeder kunnen bezoeken, in een poging om te begrijpen hoe dat nou toch kan bestaan… Ze heeft geen bevredigend antwoord gekregen.

Ooit, ruim dertig jaar geleden, hoorde ik voor ’t eerst over Cabo Verde en ontmoette ik Kaapverdianen in Europese havens. Ik vroeg me af waar die vriendelijke, vrolijke mensen vandaan kwamen en waarom ze massaal hun vaderland inruilden voor een hardwerkend bestaan in een vreemde wereld. Inmiddels wonen we hier vijf jaar, met onze eigen Hollandse culturele bagage, in dit prachtige land met een heel ander soort bagage. Onverminderd mateloos boeiend.

Nog wekelijks vragen Erick en ik aan elkaar: “Vind je het nog leuk hier? Wil je hier nog zijn?” Deze kerstgedachte gaat verder nergens heen. Er is geen helder inzicht, er is alleen maar ‘zijn’. Dat is meestal genoeg.

Keek op week 51

Rare dagen altijd, zo tegen de feestdagen aan. Zeker als je besluit, zoals wij,om de keuken te gaan schilderen. Hup, alle zooi op de kintal, de onvolprezen binnenplaats; het regent hier toch nooit. En ’s avonds lekker uit eten bij Anna. De volgende dag kon alles gelukkig weer teruggeplaatst, en hebben we het nieuwe groentenrek in gebruik genomen. Alles weer fris voor de komende vijf jaar, fé na Déus. Binnenkort gaan de babypoesjes ons verlaten, dus nog maar een keer foto’s. En ook van de kuikens, die gewoontegetrouw steeds lelijker worden naarmate ze opgroeien, totdat het opeens mooie haantjes en kipjes zijn. Wij gaan nu naar onze kerstlunch wandelen, bij Celeste en haar familie. Celeste is de moeder van mijn vriendin Lena en ze is voornemens naar Amerika te vertrekken in 2018. Dus viert ze haar (voorlopig?) laatste kerst op Brava groots – met dochters, kleinkinderen en vrienden daar omheen. Voor iedereen: feliz natal, vrolijk kerstfeest, e boas festas, en prettige feestdagen!

Late keek op week 50

Vorige week is alweer zo lang geleden, maar de foto’s van 5 weken oude kittens wil ik natuurlijk heel graag met jullie delen. En ook de verdere ontwikkelingen. Week 50 begon met een tweedaags bezoek van een (oorspronkelijk uit Duitsland afkomstige) reisagente, die al twee decennia op het eiland Santiago woont. Ze reisde samen met twee bevriende echtparen uit dezelfde Heimat. Soms hebben we ’t gevoel dat mensen hier niet helemaal op hun plek zijn… De agente zelf overigens wèl – en ze gaat ons dan ook opnemen in haar lijstje van pensions. Woensdag ging ik samen met Appa naar het bureau van de maritieme politie, om de laatste handtekening te zetten op de eigendomspapieren van ‘het bootje’. Het bootje is nu van Appa en hij is druk bezig met het compo-en, het opknappen ervan; een jaarlijks 1 tot 2 x voorkomende klus. Dan hopen we weer geregeld met toeristen te kunnen varen, en uit vissen te gaan.
Die woensdag dachten Erick en ik, dat we tot oud en nieuw me z’n tweetjes in Kaza di Zaza zouden verblijven, maar er diende zich spontaan een gast aan, voor vijf dagen. Welkom Annette! Een Franse leeftijdgenoot, moeder, kunstenares, paardenvrouw,  met wie het direct klikte en die het helemaal geweldig vond bij ons. Heerlijk om even een paar dagen een vriendin over de vloer te hebben. Ze heeft me enorm geholpen met ‘werken met de ezel’ en we hebben mooie gesprekken gevoerd.
En dan nog het weerpraatje: gedurende week 50 is het weer omgeslagen van zonnig naar bewolkt, en ’s avonds koelt het snel af (tot een graad of 20). Ik trek af en toe een vestje aan. Lekker warm.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.