Keek op week 42

Het went, denk ik, nooit. Aan het weeknummer zie ik dat 2020 al behoorlijk opschiet: nog 10 weken tot het einde van dit bizarre jaar. Dus het moet wel herfst zijn. maar hier op Brava biggelen de zweetdruppels langs m’n slapen terwijl ik achter m’n toetsenbord zit. Warm dus hier en een hoge luchtvochtigheid nog steeds, want ook deze week hebben we weer wat regen gehad. Groener wordt het daar niet van, want het manshoog opgeschoten onkruid begint zaad te schieten en te verdorren. Elke dag schonen we een stukje van ons land op en keren het kostbare hooi. Alles jeukt en kriebelt door de kleverige, puntige zaadjes die in haren en kleding blijven hangen.

Ik heb een paar kilo bonen geoogst van de landjes boven op het eiland, en het blijkt een super pompoen-jaar te worden. Volgende week is ook de mais rijp en mag ik nog een dagje oogsten op de landjes die ik heb helpen inzaaien, met Bibi en Diminga.
Erick heeft de zoveelste 50-liter-bidon maracujawijn afgevuld in handzame literflessen en een dag later een nieuw vat aangemaakt, met de vooraad die we nog in de diepvries hadden. Aan wijn de komende maanden geen gebrek. Dan kan je nog es wat uitdelen: afgelopen week kwam de president van ons eiland op huisbezoek met zijn campagneteam. Over twee weken zijn immers de lokale en nationale verkiezingen. Dus we babbelden wat over de stand der zaken en ik bood hem een flesje wijn aan. ‘Dan koop ik er nog twee bij, want we zijn met een heleboel; voor vanavond bij het eten.’ Ook de eieren vliegen als warme broodjes over de virtuele toonbank, en als ik geitenkaasjes weggeef, krijg ik komkommers en visjes voor de katten terug. Iedereen blij.

Minder positief nieuws is de constatering van de eerste vijf corona-besmettingen op ons eiland. Een gezin in Vila bleek besmet. En omdat één van de minderjarige gezinsleden een scholier is, zijn de scholen weer dicht. Ze waren pas twee weken open…

Vier dagen mochten we genieten van de aanwezigheid van Thomas, een Franse jongeman die sinds een jaar op het Kaapverdische Maio woont. Hij wilde wel eens een eilandje verder kijken en verklaarde: ‘als je googelt op Brava dan kom je automatisch bij jullie terecht.’ Dat was een wederzijds genoegen, na zeven maanden zonder toeristen. Hij heeft ons een prachtige fotoserie nagelaten. Daar laat ik jullie van mee genieten.

Volgende »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.